Recensies

Waarschijnlijk hoge ogen voor Debuut-trio

Friesch Dagblad - 13 mei 2008 - S. van EK

Ze stonden in Het Debuut gewoon geafficheerd als 'Fleur Bouwer, Maria Milstein en Martijn Willers' en niet als een ensemble met een naam zoals bijvoorbeeld eerder dit seizoen het Ragazze Kwartet. Een ad-hocformatie dus die misschien helemaal niet als vast ensemble verder gaat. Dat ze naam gaan maken staat vast, want we hadden te maken met drie rasmuzikanten die op hoog niveau speelden.

De combinatie van piano, klarinet en viool is nu niet direct een waarvoor enorm veel muziek is geschreven. Meer voor de hand ligt in plaats van viool een cello te nemen, omdat de klank van de klarinet als het ware in het verlengde van de cello ligt. Klarinettiste Fleur Bouwer vond de combinatie met viool eigenlijk veel prettiger, omdat de viool vaak in een totaal ander register speelt. Beide instrumenten profileren zich daardoor wat meer ten opzichte van elkaar.

Voor deze wat onorthodoxe bezetting kwamen we natuurlijk terecht in het twintigste-eeuwse repertoire zoals de suite van Darius Milhaud die bijzonder levendig klonk. Hier was direct al duidelijk dat men uitstekend op elkaar ingespeeld was. Bovendien had men totaal geen moeite met de partituur. De thematiek van Milhaud is niet ingewikkeld maar de ogenschijnlijke eenvoud kan erg bedrieglijk zijn. Voor een beoordeling van de juiste ontrafeling van een twintigste-eeuwse partituur wijken we meteen maar uit naar de muziek voor viool, klarinet en piano van Tristan Keuris. Dat is muziek die onconventioneel staat genoteerd. Glashelder spel toonde aan dat Keuris geen geheimen meer had voor het ensemble. Sterker nog: het ensemble had genoeg reserve over om er ook nog interessante muziek van te maken.

We konden na zo'n uitstekende vertolking het Adagio uit het Kammerkonzert van Alban Berg dan ook met vertrouwen tegemoet zien. Het werd inderdaad ontspannen luisteren naar een spannende uitvoering. Eigenlijk stond de klarinettiste gedurende het hele concert centraal en niet zozeer het trio als geheel, want in alle stukken was de klarinet vereist maar niet altijd de viool of de piano. Helemaal op de solotoer was de klarinet in Abîme des Oiseaux van Messiaen. Dat was een sterk staaltje van intens musiceren, een fantastische uitvoering waaruit een enorme instrumentbeheersing sprak. In de thema en variaties van Françaix werd dat nog eens heel virtuoos - maar dan met pianobegeleiding - overgedaan.

Bij Het Debuut wordt ook altijd naar de mening van het publiek gevraagd voor de publieksprijs. Dat kan z'n waardering kenbaar maken door middel van een beoordelingsformulier. Je bent natuurlijk geneigd wat vers in het geheugen ligt het hoogst te waarderen. Daarom was het slim om Contrasten van Bartok voor het eind te bewaren. Wat een fenomenaal spel in het onstuimige Sebes! Dit drietal zou wel eens hoge ogen kunnen gooien.

Concert: Het Debuut Plaats: De Harmonie, Leeuwarden

Swingend concert, gepassioneerd trio

De Stentor - 10 mei 2008

APELDOORN - 'Het Debuut' biedt jonge, getalenteerde musici de kans zich aan het publiek te presenteren. In Orpheus speelt een trio met een niet alledaagse samenstelling: piano, viool, klarinet. Vooral de viool is in deze setting een buitenbeentje. Het programma bevat met werken van onder meer Milhaud, Messiaen en Bartók voornamelijk stukken van componisten uit de twintigste eeuw. De technische vaardigheden van het trio staan buiten kijf. De uitstraling is van wezenlijk belang. Anders kun je wel een plaatje opzetten.

Vooral Fleur Bouwer imponeert. In alle stukken kruipt ze in haar instrument en brengt emoties over. Vooral de aangrijpende klarinetsolo 'Abîme des oiseaux' van Olivier Messiaen uit zijn 'Quator pour la fin du temps' is, soms letterlijk, adembenemend. Met de zacht aangeblazen tot scherp doordringend klinkende strakke tonen, die dan wel uitdoven of abrupt eindigen, brengt ze de 'unheimische' sfeer van het krijgsgevangenkamp waarin Messiaen het stuk schreef imposant over. Zelfs de vogels klinken in deze context wanhopig.

Het openingsstuk 'Suite' van Darius Milhaud - 'Great fun' volgens pianist Martijn Willers - laat horen dat de jazz niet aan de componisten is voorbij gegaan. Het swingt soms de pan uit. Dat geldt zeker voor 'Tema con variazoni' van Jean Françaix; spannend door maatwisselingen en syncopen, afwisselend door speelsheid en melancholie.

Het slotstuk van het concert, 'Contrasten' van Béla Bartók, spat van het podium: wilde dansen met csardasinvloeden en Bulgaarse ritmen zwepen op. Ook hier jazzinvloeden. Geen wonder: het stuk is oorspronkelijk geschreven voor Benny Goodman. Violiste Maria Milstein speelt vol vuur en wisselt tijdens het stuk, in verband met verstemmen, van viool, Willers laat een keur aan pianotechnieken horen en Bouwer speelt zoals steeds subliem.

Concert: Het Debuut, Plaats: Orpheus, Apeldoorn